آموزش كنترل آلودگي هوا؛ موضوعي الزامي براي مسئوليت‌پذيري اجتماعي سازمان‌ها

موضوع آلودگي هوا بخصوص در كلان‌شهرهايي چون تهران، معضل جديد و بحران غيرقابل‌پيش‌بيني نيست. هرساله به فراخور شرايط مختلف جوي و تغييرات اقليمي با تعداد روزهايي مواجه مي‌شويم كه نه‌تنها ميزان آلودگي هوا از حد مجاز فراتر مي‌رود، بلكه به وضعيت فوق خطرناك مي‌رسد. بنا بر همين شرايط در دوره‌هاي زماني مختلف كه موضوع آلودگي هوا پررنگ‌تر از هميشه مي‌شود، تجزيه‌وتحليل‌هاي كارشناسانه نيز اعداد و ارقام متنوعي از منابع آلودگي، سهم هركدام از آنها و اثرات زيانبارشان را در ايجاد شرايط نامطلوب منتشر مي‌كنند؛ كه به نظر مي‌رسد به‌خودي‌خود دردي از مشكلات آلودگي هوا و عوارض كشنده و مشكل‌ساز آن دوا نمي‌كنند. اينكه سهم منابع آلودگي مشخص شود بي‌آنكه صاحبان آن منابع اقدامي جدي در جهت تغيير شرايط و آماده‌سازي جامعه براي مقابله با وضعيت اضطرار انجام دهند و به‌جاي آن بيشتر به دنبال تبرئه خود باشند، نه آمار بيماران مبتلا به مشكلات قلبي و ريوي را كاهش مي‌دهد و نه دانش‌آموزان و دانشجويان را به روند نرمال آموزشي برمي‌گرداند. در اين مقاله تلاش مي‌شود با معرفي بيشتر موضوع مسئوليت‌پذيري اجتماعي سازمان‌ها در قبال استفاده از منابع طبيعي، رسيدگي به وضعيت آلودگي هوا از جنبه‌هاي متنوع و اثرگذار بخصوص به‌عنوان يك سوژه اساسي در بحث‌هاي آموزش محيط‌زيست و الزامي براي مسئوليت‌پذيري اجتماعي معرفي نماييم. براي جمع‌آوري مطالب اين مقاله از آخرين آمارهاي منتشره در زمينه آلودگي هوا و مقالات معتبر مسئوليت اجتماعي استفاده شده است.