سازگاري به محيط‌زيست با افزايش تحمل به تنش ها در گياهان

افزايش فعاليت آنزيم‌هاي آنتي‌اكسيداني در حضور تعديل‌كننده‌هاي تنش مي‌تواند تا حد زيادي اثرات مخرب ناشي از تنش را در كاهش عملكرد تعديل نمايد. در شرايط تنش گونه‌هاي فعال اكسيژن مانند راديكل هاي سوپركسيداز (o2-) اكسيژن منفرد (o1-) راديكال هيدروكسي (OH-) توليد مي‌شود كه باعث صدمه به ساختار سلولي، پروتئين‌ها، غشاء سلولي، كربوهيدرات‌ها، اسيدهاي نوكلوئيك و در نهايت مرگ سلول مي‌شود. گياهان براي مقابله با اثرات منفي ناشي از گونه‌هاي فعال اكسيژن از يك سيستم پيچيده دفاعي استفاده مي‌كنند. آنتي‌اكسيدان آنزيمي يا آنتي اكسيدآن‌هاي غير آنزيمي نقش بسيار مهمي در حفاظت گياهان در مقابله با آسيب‌هاي اكسيداتيو دارند. سوپر اكسيد ديسموتاز، كاتالاز، پروكسيداز، آسكوربات پراكسيداز، گلوتاتيون ردوكتاز از آنتي اكسيدآن‌هاي آنزيمي و اسيد اسكوريك، گلوتاتيون، كارتنوئيدها و توكروفرول ها از آنتي اكسيدآن‌هاي غيرآنزيمي محسوب مي‌شوند كه مي‌تواند صدمات ناشي از گونه‌هاي فعال اكسيژن را كاهش دهند.