تحليل روند تغييرات آلاينده‌هاي حمل و نقلي CO و PM2.5 با استفاده از سري زماني (مطالعه موردي منطقه 1 و 12 تهران )

با توجه به آلودگي فزاينده هواي كلانشهر تهران و تاثير افزايش تعداد وسايل نقيله موتوري در افزايش اين آلودگي، بررسي آلودگي هواي ناشي از حمل و نقل شهري در اهداف جامع مديريت كيفيت هواي كلانشهر تهران همواره در اولويت است. هدف اين تحقيق، بررسي روند تغييرات دو آلاينده مهم حمل و نقلي CO و PM2.5 به كمك تحليل‌هاي سري زماني مي­باشد. بدين منظور، دو منطقه در داخل و خارج از محدوده طرح ترافيك انتخاب گرديد. داده ­هاي غلظت آلاينده ­هاي مورد نظر در يك بازه زماني يك ساله، با استفاده از دستگاه ­هاي سنجش آلودگي هوا مستقر در مناطق مختلف شهر تهران، به طور روزانه اندازه ­گيري و ثبت شده و از شركت كنترل كيفيت هواي شهر تهران به دست آمده است. در پژوهش حاضر، تحليل سري زماني، تحليل خودهمبستگي، تحليل روند و آزمون من-كندال، تحليل همگني و يكنواختي و نيز تحليل تابع چگالي كيفي انجام گرفت. طبق نتايج آزمون آماري من-كندال با لحاظ كردن اثرات خودهمبستگي، يك روند معنادار را در مقادير هر دو آلاينده در روزهاي مختلف در كل بازه زماني مورد مطالعه نشان داد. نتايج تحليل شيب سن نيز وجود روند مثبت رو به افزايش را در روند تغييرات هر دو آلاينده تاييد نمود. همچنين، با استفاده از تحليل يكنواختي، زمان وقوع تغييرات نيز با استفاده از آزمون بويسهند شناسايي گرديد. اين نتايج مي­تواند در ارائه راهكارهاي موثر با هدف مديريت كيفيت هوا بويژه كاهش اثرات آلودگي ناشي از حمل‌ونقل به كار گرفته شود.