مدلسازي و بهينه سازي آماري عوامل موثر بر چقرمگي خمشي بتن با كارآيي بسيار بالا

يكي از مهم ترين شاخصه‌هاي جذب و استهلاك انرژي بتن، چقرمگي خمشي است كه به طور مستقيم با مقاومت خمشي و ميزان تغيير شكل بتن تا انهدام كامل وابسته است. اين ويژگي در بتن و از جمله بتن با كارآيي بسيار بالا كه در چند دهه گذشته مورد توجه قرار گرفته است به عواملي چون دوده سيليسي، الياف فولادي، ميزان سيمان و نسبت آب به سيمان و افزودني فوق روان كننده بستگي دارد. در اين مقاله با اتكا به داده‌هاي آزمايشگاهي موجود، با استفاده از روش سطح پاسخ معادله رگرسيون خطي مرتبه دوم كه چقرمگي خمشي را به داده‌هاي ورودي مرتبط مي‌سازد، استخراج گرديده و از دقت آن اطمينان حاصل شده است. نحوه تاثير هر كدام از پنج عامل موثر مورد بررسي قرار گرفته و در انتها با بهينه سازي مدل حاكم بر فرآيند، مقادير بهينه هر يك از پارامترهاي ورودي جهت دستيابي به حداكثر چقرمگي خمشي در بتن با كارآيي بسيار بالا تعيين شده است. نتايج به دست آمده نشان مي‌دهند كه در محدوده مقادير عوامل مورد مطالعه، بيشينه چقرمگي خمشي در كمترين مقدار نسبت آب به سيمان، سيمان، افزودني فوق روان كننده و دوده سيليسي و در بيشترين مقدار الياف فولادي حاصل مي‌گردد.