بررسي فقهي حقوقي منع ازدواج با فرزندخوانده

Jurisprudential examination of the prohibition of marrying an adopted child

حقوق خانواده يكي از مهم ترين زير مجموعه هاي حقوق مدني مي باشد. وجود كودكان بي سرپرست و بدسرپرست و لزوم رسيدگي قانوني به وضعيت ايشان، موجب افزايش اهميت مباحث فرزندخواندگي و سرپرستي در حقوق خانواده مي گردد. قانون گذار ايران در سال ۱۳۵۳، قانون حمايت از كودكان بدون سرپرست را به تصويب رسانده و مجددا به منظور پويايي و رعايت تناسب زماني قانون، درسال 1392 اقدام به تصويب قانون حمايت از كودكان و نوجوانان بي-سرپرست و بدسرپرست نمود. يكي از مهمترين نواقص اين قانون كه در تبصره ماده 26 بيان شده است بحث جواز ازدواج سرپرست با فرزند خوانده است . چرا كه با هدف اصلي قانون كه تامين نيازهاي مادي و معنوي كودكان و نوجوانان و همچنين با مصلحت خانواده و عرف و اخلاق حاكم بر جامعه و خانواده در تعارض است. در اين مقاله كه به روش توصيفي- تحليلي و به صورت كتابخانه اي انجام شده است ابتدا به بيان كلياتي در رابطه با فرزندخواندگي و حكم فقهي ازدواج با فرزند خوانده و همچنين دلايل فقهي و حقوقي موافقان و مخالفان ازدواج با فرزند خوانده پرداخته مي شود و در پايان با توجه به پيامدهاي منفي حكم جواز ازدواج با فرزندخوانده به ارائه پيشنهاداتي براي منع حقوقي اين ازدواج و جلوگيري از اين پيامدها پرداخته مي شود.