بررسي عددي عملكرد يك تراشه جداسازي پلاسما با استفاده از هم افزايي اثرات زيست فيزيكي با نيروي دي الكتروفورزيس

امروزه پلاسما‌ي خون يكي از مهم ترين نمونه هاي مورد استفاده براي تست هاي تشخيصي است. در اين مقاله به بررسي عملكرد يك تراشه جداساز پلاسما پرداخته‌ايم، كه در آن جداسازي بر اساس نيروهاي دي‌الكتروفورزيس، پديده ي Zweifach-Fung و اثر محدوديت صورت مي گيرد. اين تراشه از يك گلوگاه، پنج ميكروالكترود و تعدادي كانال جانبي تشكيل شده است كه به ترتيب اين موارد باعث ايجاد افزايش ضخامت لايه پلاسما‌، نيروي دي‌الكتروفورزيس و اثر دوشاخه اي شدن مي‌شوند، تشكيل شده است و عملكرد اين ميكرودستگاه با معيارهاي بازده جداسازي و خلوص پلاسماي توليد شده مورد بررسي قرار گرفته است. از جمله خصوصيت هاي اين تراشه اين است كه در آن با بهره گيري از روش هاي جداسازي فعال و غير فعال، علي‌رغم بالابودن خلوص پلاسما، حجم پلاسماي بيشتري نسبت به ديگر تراشه هاي مشابه جدا مي‌كند. در اين شبيه سازي از خون با غلظت هماتوكريت 1 درصد حجمي با دبي 50 ميكروليتر بر دقيقه استفاده شد و در نهايت بازده جداسازي 37 درصد با خلوص 87 درصد حاصل شد.