بررسي اثر تنش شوري و خشكي بر ويژگي هاي رشدي گل محمدي

به منظور بررسي اثر شوري و خشكي بر گل محمدي آزمايشي به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح كامل تصادفي در 5 تكرار در گلخانه پژوهشي بخش علوم باغباني، دانشكده كشاورزي شيراز اجرا شد. تيمارها شامل سه سطح آبياري 4، 6 و 8 روزه، سه سطح شوري 6/0، 3 و 6 دسي زيمنس بر متر و سه جمعيت گل محمدي ميمند (استان فارس)، كاشان (استان اصفهان) و لاله زار (استان كرمان) بودند. نتايج نشان داد كه جمعيت لاله زار كمترين تغيير را در سطح برگ، ارتفاع، شمار برگ و شاخه، وزن خشك شاخساره و ريشه نسبت به افزايش تنش شوري و خشكي داشت. از سوي ديگر دور آبياري 8 روزه و شوري 6 دسي زيمنس بر متر سبب كاهش شديد ويژگي هاي رشدي شد. نتايج برهمكنش شوري، خشكي و جمعيت نشان داد كه شمار برگ و شاخه با افزايش سطح شوري و خشكي در هر سه جمعيت به‌طور معني داري كاهش يافت. درصد كاهش شمار برگ و شاخه در سه جمعيت ميمند، كاشان و لاله زار به ترتيب 78/38 %، 6/36 %، 37/34 % براي شمار برگ و 12/39 %، 6/36 %، 3/34 % براي شمار شاخه بود. وزن خشك شاخساره و ريشه با افزايش شوري و خشكي در هر سه جمعيت كاهش يافت. با توجه به اينكه جمعيت ميمند تيمار شده با دور آبياري 4 روزه و شوري 6/0 دسي زيمنس بر متر بيشترين مقدار وزن خشك شاخساره و ريشه را داشت با افزايش فاصله آبياري به 8 روز يك‌بار و شوري 6 دسي زيمنس بر متر بيشترين كاهش را در مقدار وزن خشك شاخساره و ريشه نشان داد درحالي‌كه با افزايش تنش شوري و خشكي به بالاترين سطح جمعيت لاله زار كمترين كاهش را در مقدار وزن خشك شاخساره و ريشه داشت. بر اساس نتايج به دست آمده به‌احتمال مي توان جمعيت لاله زار را نسبت به ساير جمعيت ها مقاوم تر به شوري و خشكي دانست.