تحليل نظام هاي حركتي _ زيستي در فضاهاي معماري سنتي ايران

معماري فضاهاي سنتي با بكار بستن ساختار هندسي منظم امكان حركت دروني را فراهم كرده و زمينه ايجاد خلوت وحضور آدمي كه از نيازهاي اساسي زيستي او مي باشد، را ميسر ساخته تا خود آگاهي و ادراك متقابل در فضا را براي انسان بوجود آورد. و لذا جريان زيستي در معماري سنتي مبتني بر حركت و سياليت در عناصر به وضوح قابل مشاهده است. كه از اصل هستي شناسي خويش يعني حركت هميشگي و تكامل هستي از يك كيفيت مادي به كيفيت روحي نشات مي گيرد. اصل حركت در مسائلي چون پيوستگي، تداوم، هندسه، سلسله مراتب، شفافيت، ساختار سايه روشن و ... تجلي مي يابد پيروي از سلسله مراتب و روابط موجود بين انسان، فضاها و مسايل زيستي مرتبط با محيط از قبيل نور و جريان هوا (تهويه دروني) و ... و شرايط و موقعيت قرارگيري در فضاي شهري و بسياري از موارد ديگر در خلق توده آن نقش دارند. از اين رو اين تحقيق با روشي تحليلي – توصيفي و ارائه مصداق هايي از معماري فضاهاي سنتي ايراني، برآن است تا جنبه هاي مختلف عامل حركت در رسيدن به فضا را در عناصر مختلف عناصر سنتي را بررسي و تبيين نمايد.