خوانش ابن طفيل از ارتباط فطرت و تعليم و تربيت و پيامدهاي آن

از نگاه ابن طفيل ، آدمي با فطرت زاده مي شود ، فطرت وي داراي آگاهي ها و گرايش هاي پيشيني است ، اما اين آگاهي ها و گرايش ها در همه افراد انساني ، برابر نيست، از سوي ديگر طبيعت و جامعه نيز تاثير و نقش عمده اي در تعليم و تربيت انسان دارند، بر اساس اين مقدمات ، در مساله تعليم و تربيت ، هم نابرابري آگاهي ها و گرايش ها وهم تاثير طبيعت و محيط را بايد در نظر گرفت، به همين دليل است كه ابن طفيل به هر دو نوع تعليم و تربيت فردي و اجتماعي باور دارد ولي اولي را بر دومي ترجيح مي دهد، و نيز با توجه به تفاوت داده هاي فطري آدميان ، روش تعليم و تربيت در مورد همه ابناء انساني را يكسان توصيه نمي كند، بلكه اصرار دارد كه نظام تعليم و تربيت در مورد عموم انسان ها بايد محدود به امور معاش باشد و البته با رعايت حدود شرع و امور ظاهري ، و معتقد است به هيچ وجه غور و تعمق در امور عالي را نبايد به سطح عموم جامعه كشانيد.