اثربخشي خانواده در ماني بر كاهش اختلالات رفتاري كودكان

اغلب اختلالات و ناسازگاري هاي رفتاري پس از دوران كودكي ناشي از كمبود توجه به دوران حساس كودكي و عدم هدايت صحيح در روند رشد و تكامل است. پژوهش حاضر به منظور تعيين اثربخشي خانواده در ماني بر كاهش مشكلات رفتا ري كودكان شهر مشهد انجام شده است. روش كار:اين پژوهش از نوع نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون پس آزمون با گروه آزمايش و گواه با جاي گزيني تصاد في بود. جامعه آما ري پژوهش شامل كليه كودكان مبتلا به مشكلات رفتاري در دامنه سني 16-7 در شهرستان مشهد مراجعه كننده به كلينيك بودند. افراد نمونه تعداد 30 نفر در سال 1401 به روش شيوه نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصاد في در دو گروه كنترل و آزمايش گمارده شدند. گروه آزمايش برنامه خانواده محور را در طي هشت جلسه دريافت كردند و گروه كنترل بدون مداخله، به برنامه خود ادامه دادند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه علائم مرضي كودكان و سياهه رفتا ري كودكان بوده است كه در اختيا ر والدين قرار گرفت. همچنين داده هاي پژوهش با بهره گيري از آزمون تحليل كوواريانس تك متغيري تجزيه و تحليل شدند. يافته ها:نتايج حاصل از تجزيه و تحليل داده ها نشان داد كه برنامه خانواده در ماني باعث شده مشكلات رفتاري آنها را به طرز معناداري نسبت به گروه كنترل كاهش دهد.