اثربخشي مديريت جامع آبخيزداري در كنترل سيلاب

روند رو به افزايش سيل در سال هاي اخير حاكي از آن است كه اكثر مناطق كشور در معرض تهاجم سيلاب هاي ادواري و مخرب قرار دارند. بدون شك سيلاب به عنوان يك بلاي طبيعي شناخته شده است، ولي در عمل سيلاب هم از نظر تلفات جاني و هم از نظر خسارات مالي مهيب ترين بلاياي طبيعي در جهان محسوب مي شود. در صورتي كه آبخيزداري را به معني يكپارچه يك حوزه ي آبخيز بدانيم، شهر به عنوان يكي از واحدهاي اصلي يك حوزه ي آبخيز به شمار مي رود. امروزه آبخيزداري شهري، به عنوان يكي از زير شاخه هاي مهم آبخيزداري، راه كارهاي بهره برداري و مديريت پايدار از منابع آبخيز در حوضه هاي شهري و حريم آن ها را به منظور بازسازي تخريب هايي كه در اثر سيلاب و توسعه ي شهري به وجود آمده است، طراحي و تدوين مي نمايد و در پي راه كارهايي با تاكيد بر توسعه ي پايدار شهري جهت نگهداري منابع براي حال و آينده در محيط شهر، از طريق استفاده ي بهينه از زمين، و وارد كردن كمترين ضايعات به منابع تجديدناپذير است. با توجه به اهميت توسعه و ترويج آبخيزداري شهري در ايران، و ارتباط نزديك آن با توسعه ي پايدار شهري، و ضرورت آگاهي مديران و برنامه ريزان عرصه هاي شهري، در اين پژوهش سعي بر آن شده به بررسي نقش آبخيزداري در توسعه ي پايدار شهري با تاكيد بر كنترل سيلاب و استفاده بهينه از باران از طريق استحصال آب باران در پشت بام ها و يا در راستاي تقويت آب هاي زيرزميني از قبيل استفاده از روكش هاي نفوذپذير كه همگي بر اهميت مديريت رواناب ها در مباحث آبخيزداري تاكيد دارند، پرداخته شد.