فراز و فرود احساس در خامة بيهقي

بي‌ترديد حضور بيهقيِ دبير، در ديوان رسالتِ غزنوي و نوشتار رخدادها و منش درباريان، امانتي بس سنگين، در راستاي آگاهي و معرفي بزرگان زمانش، چون امير مسعود غزنوي، بونصرمشكان و احمد حسن ميمندي است؛ امّا زيادت و نقصان، در ابراز احساسات انساني به بزرگان و حاجبان و مردم زمانه‌اش، گونه‌اي از جاذبه و دافعه بر روانِ مخاطبان، بر جاي مي‌گذارد. در بابِ بردار كردن حسنك وزير، كه اميرِ وزير، خود را چون حسين‌بن‌علي قلمداد كرده‌است يا ماجراي اريارق و حاجب غازي و خبردار شدن مادر اميرحسنك از مرگ فرزندش، در ناخودآگاهِ مخاطبين، ايجاد مي‌نمايد. يا در باب انتقال امير محمّد از كوهتيز به منديش و موارد ديگر و استفاده از كلماتي چون خون گريستن و دُر پاشيدي و شكر شكستي و عزيزاً و مكرماً ، بر دل و انديشۀ مخاطبين، حسِ بديعي ايجادكرده كه تفكّرِ پژوهش‌مآبانه‌اي مي‌طلبد. واژه‌هاي كليدي: