تفكيك زباله در مبدأ و تأثير آن در بهبود راندمان بازيافت مواد

هدف تحقيق حاضر بررسي راهكارهاي عملي بهبود راندمان بازيافت مواد دورريز و زائدات غيرمصرفي و قابل‌بازيافت جهت مديريت بهتر پسماند در شهرهاي نوظهور است. رشد روزافزون جمعيت شهري در ايران به همراه ايجاد مراكز پر جمعيت جديد، فقدان يا ضعف سياست‌گذاري تغيير الگوي مصرف و تداوم تخليه زائدات به محيط‌زيست شهري از جمله عوامل بحران‌زايي است كه محيط‌زيست طبيعي و كيفيت بهداشت و سلامتي انسان‌ها را در معرض زيان‌ها و خطرات گوناگوني قرار داده است. امروز كنترل، تفكيك و دفع زباله در سطح كلان كم‌وبيش بر پايه نوعي سيستم تفكر گرا عمل مي‌كند. اگر به زنجيره توليد، جمع‌آوري و انتقال و دفع زباله نظري بيفكنيم درخواهيم يافت نوعي تفكر در پس همة فرايندها حاكم است كه اجزاء متعددي با يكديگر در ارتباط هستند كه براي به‌انجام‌رساندن اين پروسه گام برمي‌دارند و از سوي ديگر هدفي واحد كه همانا كنترل و دفع زباله است بر كل سيستم حاكم است. از طرفي هم ممكن است حتي ضايعاتي كه با ضايعات‌ تر مخلوط مي‌شوند همچنان قابل‌بازيافت بمانند، اما فرايند تفكيك و پردازش به‌قدري پر هزينه و پر زحمت مي‌شود كه عملاً تلاش براي تفكيك آن‌ها به‌صرفه نيست؛ بنابراين بررسي راهكارهاي عملي جهت برون‌رفت از مشكلات گريبان‌گير محيط زيستي يكي ديگر از لازمه‌هاي مديريتي شهرهاست.