بررسي امكان استفاده از چشمه‌ي آب‌گرم معدني به‌عنوان چشمه‌ي حرارتي ساختمان مجهز به تجهيزات گرمايش از كف

افزايش تقاضا براي انرژي به‌خصوص در ساختمان‌ها از يك سو و كاهش منابع انرژي مبتني بر سوخت‌هاي فسيلي از سوي ديگر باعث شده‌اند تا بحث صرفه‌جويي در مصرف انرژي با رويكرد استفاده از منابع انرژي تجديدپذير، به يك ضرورت اجتناب‌ناپذير بدل شود. در پژوهش حاضر، يك سيستم گرمايشي مبتني بر انرژي زمين‌گرمايي براي تأمين نيازهاي حرارتي يك ساختمان نمونه در فصول سرد سال، ارائه و در نرم‌افزار انرژي‌پلاس شبيه‌سازي شده‌است. اين سيستم از تجهيزات گرمايش از كف استفاده مي‌كند و از چشمه‌ي آب‌گرم معدني به‌عنوان يك چشمه‌ي حرارتي بهره مي‌برد. در اين كار چشمه‌ي آب‌گرم گاوميش گلي واقع در استان اردبيل و شهر سرعين،‌ به‌عنوان مورد مطالعاتي انتخاب شده‌است تا عملكرد سيستم مبتني بر آن براي گرمايش ساختمان بررسي شود. نتايج نشان دادند كه اين سيستم مي‌تواند با ايجاد توزيع دماي مناسب در فضاهاي كنترل‌شده، آسايش حرارتي مطلوب را براي ساكنين ساختمان در طول دوره‌ي گرمايش فراهم ساخته و شاخص آسايش حرارتي PMV را در بازه‌ي مطلوب تنظيم كند. همچنين محاسبات نشان دادند كه استفاده از اين سيستم مبتني بر انرژي زمين‌گرمايي در مقايسه با سيستم متداول داراي ديگ آب گرم گازي، در حالت‌هاي ساختمان بدون عايق و عايق‌دار به‌ترتيب صرفه‌جويي 63/97 و 38/95 درصدي به‌همراه دارد.