شگردهاي چاره انديشي زنانه در « هزار و يكشب » و « دِكامرون »

نگاه مردسالارانه ي حاكم بر فضاي داستان هاي « هزار و يكشب » و تقابل زنان نقش آفرين در مواجهه با معضلات ناشي از آن، از محوري ترين مضامين اثر مذكور است. اين كنش و چاره گري ها كه « مكر» خوانده مي شود و در پي كمرنگ ساختن باورهاي فرهنگي و مردسالارانه در شرق است؛ هميشه حيله گرانه نيست و در بسياري موارد فاقد بار معنايي منفي است. زنان با توجه به دسته بندي و تيپ هاي شخصيتي، هر يك در حلّ غوامض، راهي مختلف در پيش مي گيرند. در « دكامرون » از جيوواني بوكاچيو ـ تويسنده ي ايتاليايي ـ كه به لحاظ نگارش، سبك، مضمون و شخصيت پردازي از « هزار و يك شب» متأثر است نيز با زنان، احوال آنان و شگردهايشان به هنگام برخورد با مسائل و نيز رويارويي با مردان مواجهيم كه از محوري ترين مسائل قابل تأمل در داستان ها است. پژوهش حاضر به شيوة توصيفي ـ تحليلي به بررسي تيپ هاي شخصيتي زنان در اين دو مجموعة داستاني خواهد پرداخت و سپس عوامل مشكل زا و محرّك آنان را كه ماية كنش مي گردد دسته بندي خواهد كرد و در پايان به قياس گونه هاي اين شگردها و نحوه ي استفاده از آن در ميان زنان ملل شرق و غرب خواهد پرداخت. حاصل آنكه زنان در قصه هاي هزار و يك شب حضوري روشن و كنش مند دارند و كاربرد مكر و تدابير به كار گرفته از سوي آنان نوعي واكنش نسبت به وضعيت مردسالارانه جامعة آن دوران است كه به تدريج تلطيف تر شده و در آن نشانه هايي از تضعيف ايدئولوژي هاي مردسالاري ديده مي شود؛ اما زنان مجموعة « دكامرون » با اندكي تفاوت با زنان « هزار و يكشب » عموماً افرادي مكّار، بي وفا و فرصت طلب هستند. انگيزه ي تقابل زنان در « دكامرون» بيشتر لذّت و كامجويي و در « هزار و يكشب» حسادت است.