جلوه هاي پايداري در اشعار بدرشاكر سياب و عليرضا قزوه

هنر بيان افكار و عواطف نه از راه عيني و ملموس، بلكه از طريق اشاره و استفاده از نمادها، براي ايجاد انگيزه و تفكر در ذهن خواننده، در مكتب سمبوليسم مورد توجه است. در بين آثار رمزگرا، آثاري كه آيينه دردها مي شوند و تصويرگر مظلوميت مردمي اند كه قرباني نظام هاي استبدادي شده اند، ماندگاري خود را در طول دوران ها حفظ كرده اند؛ زيرا به گونه اي زمينه رهايي و رشد و بالندگي را فراهم نموده اند. بدر شاكر سياب، شاعر نام آشناي ادبيات معاصر عربي و اهل عراق است كه در ابتدا به مكتب رمانتيسم روي آورد و در ضمن سروده هايش، مضامين پايداري، نمود دارد در ادب فارسي هم مضامين پايداري، ريشه اي ديرينه دارد و شاعران و نويسندگان متعددي به اين مسئله پرداخته اند كه از جمله شاعران، عليرضا قزوه را مي توان نام برد لذا در اين پژوهش سعي شده است با روش توصيفي- تطبيقي يه مضامين پايدار اين دو شاعر پرداخته شود نتايج حاكي از اين است كه نمادهاي سياب در اين قصيده، يا از عناصر و پديده هاي مربوط به طبيعت و يا از متن اسطوره هاي اقتباس شده است. صبغه ي ديني بعضي از مفاهيم نيز، از متن فرهنگ قرآني اخذ شده كه به كارگرفتن واژگان مطر، رحيق و ثمود، مؤيد اين مطلب است و جلوه هاي پر كاربرد در آثار عليرضا قزوه شامل: مذهب، حماسه، دفاع مقدس، فرهنگ عاشورا، اعتراض و فرهنگ شهيد و شهادت مي باشد