اثربخشي مهارت‌هاي خود تعيين گري بر خودكارآمدي دانشجويان

مطالعه حاضر باهدف تعين اثربخشي مهارت‌هاي خود تعيين گري بر خودكارآمدي دانشجويان انجام شد. روش پژوهش نيمه آزمايشي از نوع پيش‌آزمون- پس‌آزمون همراه با گروه كنترل بود. جامعه آماري شامل تمامي دانشجويان كارشناسي دانشگاه پيام نور كرج در سال تحصيلي 1402-1401 بودند كه تعداد 30 نفر واجد شرايط كه داوطلب مشاركت در پژوهش بودند، به روش نمونه‌گيري در دسترس 30 نفر انتخاب و به‌طور تصادفي در دو گروه آزمايش و كنترل (هر گروه 15 نفر) انتخاب شدند. ابزار گردآوري اطلاعات مقياس خودكارآمدي شرر و مادوكس (1982) بود. سپس گروه آزمايش طي مدت يك ماه و نيم در دوازده جلسه يك‌ساعته در شش هفته متوالي به‌صورت گروهي در آموزش خودتعيين گري شركت كردند. لازم به ذكر است طي اين مدت هيچ آموزشي بر روي گروه گواه صورت نگرفت، در پايان، پس‌آزمون بر روي هر دو گروه اجرا شد. جهت تحليل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS نسخه 22 و از آزمون تحليل كوواريانس تك متغيره استفاده شد. نتايج نشان داد كه آموزش مهارت‌هاي خود تعيين گري موجب بهبود خودكارآمدي دانشجويان شد (001/0 P). بر اساس يافته‌هاي اين پژوهش پيشنهاد مي‌گردد كه با برگزاري دوره‌هاي آموزشي مهارت‌هاي خود تعيين گري به دانشجويان آموزش داده شود.