مقايسۀ شيوه‌هاي نوين و قديم آموزش زبان عربي در مدارس و بررسي اثربخشي آن‌ها در تقويت حافظه

زبان عربي، زبان بين‌المللي مي‌باشد كه در ميان تمامي ملل داراي اهميت مي‌باشد؛ زيرا با پيشرفت‌هاي فرهنگي و تمدن ارتباطي مستقيم دارد و يكي از شش زبان مهم بين‌المللي شمرده مي‌شود. در كشور ما نيز به اين زبان اهميت فراواني داده مي‌شود. بالخصوص در طرح‌هاي آموزشي آموزش و پرورش جايگاهي ويژه دارد. در زمان پيش از پيروزي انقلاب اسلامي فقط در دوره‌ها و پايه‌هاي دوم و سوم راهنمايي و در دوره‌هاي متوسطه در رشتۀ ادبي آموزش داده مي‌شد. در دوران بعد از پيروزي انقلاب با تأليف كتب مختلف به اهميت اموزش زبان عربي افزودند؛ زيرا با آموزش آن بيشتر مي‌توان به معارف اسلامي پي برد و ايرانيان نيز بعد از آمدن اسلام و بعد از قوم عرب اوّلين كساني بودند كه به اسلام گرويدند و از آنجايي كه زبان قرآن نيز عربي مي‌باشد، پس نمي‌توان گفت كه اين زبان تنها به يك قوميت يا ملّت تعلق دارد؛ بنابراين در آموزش و فهم اين زبان بسيار بايد كوشيد. در اين مقاله سعي بر آن داريم كه به خصوصيات زبان عربي، اهميت آموزش آن، جايگاه آن در آموزش و پرورش، نحوۀ تدريس و بررسي كتاب و محتواي اموزشي و هدف از آموزش زبان عربي بپردازيم؛ زيرا با توجّه به اينكه هدف اموزش زبان عربي در ايران بيشتر رويكرد ديني است، بايد سعي كرد فرزندان سرزمينمان را بيش از پيش به اين زبان علاقمند كرد و با روش تدريس صحيح به هدف نهايي رساند. داده‌هاي اين مقاله با روش توصيفي-تحليلي جمع‌آوري شده‌اند.