نقش گردشگري در رفاه والدين و افزايش توانمندي‌هاي عمومي در كودكان

اين مقاله دانش فعلي در مورد گردشگري خانوادگي را با اشاره به آينده با استفاده از كمك هاي چند رشته اي نشان مي دهد. تحقيقات در گردشگري خانوادگي محدود، پراكنده و فردي است، بنابراين تنوع اشكال خانواده، اجتماعي بودن گروه هاي خانواده و چند بعدي بودن تجارب خانوادگي را در نظر نمي گيرد. ادغام تفكر و درك تغيير ماهيت خانواده ها در گردشگري مورد نياز است. روش تحقيق بر مبناي كيفي انجام گرفته است. هدف تحقيق شناسايي تغييرات و روندهاي آهسته اي است كه در گردشگري خانوادگي بر اساس مدل سازي شناختي و تأثير آن براي پيش بيني آينده رخ مي دهد. ماحصل مطالعات به عمل آمد مبين اين واقعيت است كه تغيير در رفتار از طريق ديدگاه نقشه‌هاي ذهني حاصل مي شود و فرآيند پژوهشي امكان كاوش و ابزار سيستمي را براي تفسير سازه انگاري فراهم مي كند و نقشه هاي دهني نشان دهنده روندهاي نوظهور و در حال تغيير در گردشگري خانوادگي است. اين ارتباط بين مفاهيم و نقشه هاي ذهني مبين آن است كه تفسيري جامع تر و انتقادي از آينده خانواده ها و گردشگري مي توان ارائه داد.