فضاسازي هاي زباني و ادبي شاملو در جهت القاي اندوه

شكل گيري بافت زباني و بياني يك اثر ادبي، ارتباط تنگاتنگي با عاطفه مسلط بر متن دارد. اندوه و درد را مي توان عاطفه مسلط بر شعر معاصر فارسي دانست و از اين حيث مي توان گفت كه نوع تصاوير، موسيقي و اوزان شعري و دايره واژگان اين دوره بازتابي از عاطفه مسلط بر دنياي دروني شاعر است. احمد شاملو شاعري است انديشه گرا كه سروده هايش تجلي گاه رنج هاي عميق «انساني» و «جهاني» است. اين مسأله كه شاملو چگونه توانسته است با اشراف بر قابليت هاي زبان و به كارگيري ايماژها در انتقال عاطفه اندوه به مخاطب موفق عمل كند، اهمّيت بسزايي دارد. در اين پژوهش به روش توصيفي- تحليلي و با بررسي تمام دفترهاي شعر شاملو، اصلي ترين ابزارهاي زباني شعر او در ايجاد فضاي اندوه بررسي و تحليل شده است. بررسي ظرفيت هاي زبان شاملو نشان مي دهد كه شاعر در كنار فكر و انديشه انتقادي، از ايماژهاي خاص، دايره وسيع واژگان، موسيقي شعري مناسب و الگوي زبان كلاسيك بهره برده است. علاوه بر اين، استفاده از قابليت هاي زباني همچون تكرار صامت ها و مصوت ها، واج آرايي هاي مكرّر، بازي هاي زباني، شگردهاي گوناگون تكرار و ظرفيت هايي از اين نوع در موفقيت شاعر در القاي عاطفه اندوه موثر بوده است. تحليل دفترهاي شعري او نشان مي دهد كه از نظر بُعد ادبي و زباني ، نقش تشبيهات، استعارات، تكرار ودايره واژگان نسبت به ديگر مؤلفه ها پُر رنگ تر است. بر اين اساس انديشه و شعر شاعر، در اين زمينه پيشرو و از برجستگي خاصي برخوردار است.