خودي يا بيگانه نگاهي تصوير شناختي به آثار عطار در باره زنان

تصويرذهني فرد، به ديگري و پديده‌ها، نگرش عاطفي و انحصاري وي به مقوله‏ هاي متعدد را نشان مي‎دهد. در رويكرد تصوير شناختي تصوير كلي در تعامل با تصوير منحصر به فرد و ايجابي او قرار مي‏گيرد. در جهان پيشاصنعتي تصوير ذهني شاعر يا نويسنده برايندي از نگرش كلي، فراگير و كنش شبكه اجتماعي، سياسي همان دوره است. در اين پژوهش به روشي توصيفي تصويرذهني عطار نسبت به زنان بررسي شده است. نتايج نشان مي‎دهد. در آثار او زنان جنسيت زده نيستند، آنان به دو دسته(نماد) كمال و سخا همچنين پلشتي و بدطينتي تقسيم مي‎شوند. اين خصائل پيوند با زن بودگي كسي ندارد، خصائل اهريمني است كه در مردان نيز نمود دارد. بيشترين حضور زنان در آثار عطار در تذكرۀ الاولياست و كمترين آن‎ها در اسرارنامه نمود يافته است. زنان پارساي منظومه‎ هاي عطار فراوان‌اند. اين شاعر با نگاه مثبت و روشن‌بينانه‌اي كه نسبت به زنان دارد، نمونه روشنگر پيش‌تر و قرن ششم است كه به دفاع و حمايت از گروه زنان برخاسته است.