بازتاب داستان حضرت سليمان در ديوان صائب و مقايسه آن با ديوان شمس

معارف ديني يكي از اساسي ترين بن مايه هاي شعر فارسي بوده كه شاعران به وسيله ي آن احساسات و انديشه هاي خود را بيان مي كرده اند. داستان سليمان نبي يكي از قصص قرآني است كه همواره مورد توجه شاعران بوده است. مولوي و صائب تبريزي از جمله شاعراني هستند كه در آثار خود به قصه ها ي پيامبران توجه داشته اند. در پژوهش حاضر سعي بر اين است كه با استفاده از شيوه ي توصيفي- تحليلي بازتاب داستان حضرت سليمان را در ديوان شمس و ديوان صائب تبريزي را مورد بررسي قرار دهيم تا به اين سؤال پاسخ دهيم كه داستان سليمان(ع) در اين آثار به چه صورت بازتاب يافته است؟ و شاعران از اين داستان براي بيان چه مفاهيمي استفاده كرده اند؟ بر اساس نتايج تحقيق هر دو شاعر از جنبه هاي مختلف داستان سليمان(ع) برده اند. كاركرد اخلاقي و وصفي در هر دو اثر مشترك است. به جز اين موارد بيشترين كاركرد اين داستان در كليات شمس كاركرد عرفاني است؛ درحاليكه در ديوان صائب اين كاركرد قابل توجّه نيست.