تأثير تكنيك‌هاي آزادسازي هيجان بر مؤلفه‌هاي كيفيت زندگي در مدرسه در دانش‌آموزان دختر مضطرب پايه اول دوره متوسطه اول شهر اهواز

پژوهش حاضر به منظور بررسي تأثير تكنيك‌هاي آزادسازي هيجان بر مؤلفه‌هاي كيفيت زندگي در مدرسه (هيجان‌هاي منفي، روابط معلم-شاگردي، احساس مفيد بودن، انسجام اجتماعي، پيشرفت، ماجراجويي و رضايت عمومي) در دانش‌آموزان دختر مضطرب پايه اول دوره متوسطه اول شهر اهواز انجام شد. اين پژوهش به صورت آزمايشي ميداني با طرح پيش‌آزمون-پس‌آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماري اين پژوهش را دانش‌آموزان دختر مضطرب پايه اول دوره متوسطه اول شهر اهواز در سال تحصيلي 1399-1398 تشكيل داد. نمونه‌گيري به صورت تصادفي چند مرحله‌اي انجام گرفت. ابزارهاي اين پژوهش سياهه اضطراب بك و مقياس كيفيت زندگي در مدرسه بود. براي بررسي تكنيك‌هاي آزادسازي هيجان، 30 نفر از دانش‌آموزاني كه نمرات بين 26 تا 63 را از سياهه اضطراب بك كسب كرده بودند به روش نمونه‌گيري تصادفي در دو گروه آزمايشي و گواه (هر گروه 15 نفر) گمارده شدند. قبل از شروع آموزش تكنيك‌هاي آزادسازي هيجان، از هر دو گروه آزمايشي و گواه، پيش‌آزمون كيفيت زندگي در مدرسه گرفته شد. سپس، به گروه آزمايشي تكنيك‌هاي آزادسازي هيجان آموزش داده شد، ولي گروه گواه هيچ آموزشي دريافت نكرد. پس از اتمام دوره آموزشي از هر دو گروه پس‌آزمون گرفته شد. نتايج نشان داد كه تكنيك‌هاي آزادسازي هيجان موجب كاهش هيجان‌هاي منفي، بهبود روابط معلم-شاگردي، افزايش احساس مفيد بودن، انسجام اجتماعي، پيشرفت و ماجراجويي شد، ولي بر مؤلفه رضايت عمومي تأثير معني‌داري نداشت.