ظرفيّت‌هاي ژئوپليتيكي سواحل خليج‌فارس و درياي عمان در توسعۀ تمدّن دريايي

ايران، كشوري داراي موقعيّت برّي ـ بحري است و سواحل طولاني آن در جنوب كشور به‌ويژه سواحل اقيانوسي آن مهم‌ترين نقش را بر روند توسعۀ تمدّن دريايي بازي مي‌كند و از اين منظر شناخت ظرفيّت‌ها و ويژگي‌هاي سواحل كشور مي‌تواند به برنامه‌ريزي و مديريّت هر چه ‌بهتر ايران كمك شايان توجهي كند. به‌ويژه آن‌كه ايران به‌واسطه حضور در خليج‌فارس كه قلب تپنده انرژي جهان شناخته مي‌شود و هم‌جواري با تنگه هرمز به‌عنوان يكي از مهم‌ترين تنگه‌هاي راهبُردي جهان، ناخودآگاه مستعد فرصت‌ها و متقابلاً تهديد‌هاي بزرگي است. اين پژوهش سعي دارد با روش تحليلي ـ توصيفي و با استفاده از منابع كتابخانه­اي و بهره­گيري از نظرات كارشناسان در ستاد توسعۀ سواحل مكران ضمن بيان ظرفيّت‌هاي دو ساحل خليج فارس و درياي عمان به مقايسۀ تطبيقي نظام ژئوپليتيك سواحل آن دو و نيز نقش اين سواحل در توسعۀ تمدّن دريايي بپردازد. نتايج تحقيق نشان مي­دهد كه سواحل جنوبي ايران به‌ويژه سواحل درياي عمان يك اهرم قدرتمند براي ايران با قابليّت­ها و كاركردهاي ژئوپليتيكي، ژئواستراتژيك و ژئواكونوميك بوده و توسعۀ اين سواحل در حوزه­هاي انرژي، حمل و نقل، گردشگري و نظاير آن مي­تواند نقش بسزايي در توسعۀ تمدّن دريايي، افزايش اقتدار ملّي و تضمين امنيّت ملّي ايران داشته باشد.