مطالعه تطبيقي بنادر شمالي و جنوبي خليج فارس

گسترش نقش­هاي مختلف سياسي و اقتصادي خاورميانه شديداً وابسته به خليج فارس است. مهمترين دليل اين وابستگي عبور انرژي از اين منطقه مي­باشد. ويژگي­هاي اقتصادي، اجتماعي و اكولوژيك بنادر بر ميزان اقتصاد بومي و منطقه­اي تأثير گذاشته موجب رقابت بين بنادر همسايه مي­گردد. هدف اين مقاله مطالعه تطبيقي توانايي­هاي بنادر شمالي و جنوبي خليج فارس شامل بندر عباس، بندر امام خميني(ايران)، بندر دمام، خفجي، خبار(عربستان)، دوبي، شارجه، جبل علي (امارات)، شويخ(كويت) و دوحه(قطر) است. براي تداوم فعاليت موفقيت آميز بنادر وجود برخي مزايا ضروري مي­باشد. مطالعه تطبيقي بنادر موجب آشنايي با نقاط قوت و ضعف آنها گشته، نشانگر توفيق و يا شكست سياست­ها مي­باشد و مي­توان با بهبود تطبيقي­، در جهت ارتقاء و توسعه فعاليت­هاي بنادر اقدام نمود. در اين مقاله تلاش شده تا ضمن بررسي اين مزايا و معايب به همراه رقابت­هاي توسعه­اي و اطلاعات آماري، زمينه­هاي تاريخي، شاخص­هاي اقتصادي، جابجايي كالا، كنترل محيط زيستي و لجستيك نيز مورد نظر قرار گيرند. عليرغم اداره خاص بنادر از سوي كشورهاي مختلف اما برخي رويه­هاي مشترك مشاهده مي­گردد: رقابت شديد با بنادر همسايه، تلاش براي توسعه سرزميني بندر، نوسازي زيرساخت­ها و...اين مطالعه به ساختار مديريت اين بنادر نيز توجه داشته و پتانسيل­ها و محدوديت­هاي توسعه آينده بنادر را به تصوير مي­كشد.