الگوي طراحي معماري همساز با اقليم در بناهاي بومي گيلان در جهت بهره‌وري انرژي و آسايش حرارتي

معماري همساز با اقليم، داراي ويژگي‌هاي ارزنده‌اي است كه نتيجه تعامل و تأثير متقابل انسان و طبيعت است. ساختمان‌ها بايد به نحوي طراحي شوند كه قادر به بهره‌مندي از اقليم و منابع انرژي محلي باشند. در معماري بومي گيلان، به نظر مي‌رسد كه از مصالح مورداستفاده تا فرم كلي بنا تحت‌تأثير محيط پيرامون قرار گرفته‌اند؛ زيرا باران‌هاي پراكنده و رطوبت فراوان منطقه، عامل اصلي در شكل‌گيري معماري و شهرسازي بومي اين منطقه است. ازاين‌رو اين پژوهش به پرسش معماري همساز با اقليم در جهت بهره‌وري و آسايش حرارتي در استان گيلان پاسخ مي‌دهد در چنين شرايطي، احداث ساختمان بايد با راهكارهاي دقيقي صورت گيرد تا بتواند در مقابل نفوذ رطوبت از طرق مختلف مقاومت كند. در اين مقاله، سعي شده است كه به ويژگي‌هاي آب‌وهوايي و معماري بناهاي مسكوني اشاره شود و تصوير كلي از معماري گيلان ارائه گردد؛ زيرا معماري اين منطقه، مبتني بر شرايط اقليمي خاص، شكل‌گرفته و نمونه‌اي برجسته از هماهنگي آن با اقليم است.