بررسي سازوكارهاي آمايش سرزمين در حقوق محيط زيست ايران

هدف آمايش سرزمين برنامه ريزي براي استفاده درست از قابليت هاي سرزمين و منابع آن است.اگرچه آمايش سرزمين اساساً يك موضوع علم جغرافيا و مديريت و برنامه ريزي كشوراست اما با توجه به اهميت و كاربردي كه آمايش سرزمين براي حفاظت از محيط زيست در فرايند توسعه پايدار كشور دارد و از سوي ديگر به سبب وجود الزامات و سازوكارهاي قانوني موجود درخصوص آمايش سرزمين و ضرورت هاي انجام آن در نظام حقوقي كشوراين پژوهش به بررسي جايگاه آمايش سرزمين و سازوكارهاي حقوقي آن در حقوق محيط زيست ايران پرداخته است.با بررسي و مطالعه موضوع نقش وكاربردهاي آمايش سرزمين در حفاظت از محيط زيست اين نتيجه حاصل شدكه آمايش سرزمين باتهيه برنامه هاوالگوهاي مناسب و منطقي بهره برداري ازسرزمين درفرايند توسعه پايدار، مي تواند به حفاظت بهتراز محيطزيست كمك كند و به عنوان يكي ازابزارهاي حقوق محيط زيست به استفاده بهتر از زمين و منابع طبيعي آن كمك شاياني بنمايد. همچنين مشخص شد كه قوانين و مقررات متعددي از قبيل اصول قانون اساسي، قوانين برنامه هاي توسعه و ساير مصوبات دولتي مانند ضوابط ملي آمايش سرزمين، ... در زمينه آمايش سرزمين در نظام حقوقي كشور و به طور مشخص حقوق محيط زيست ايران وضع شده است.