آموزش علوم (فيزيك) با رويكرد انتقادمحور و انقيادمحور: جست و جوي راهي ميانه

ايده اصلي ما در نوشتار حاضر اين است كه براساس نظريه‌ توماس كوهن، رويكردي مناسب براي آموزش فيزيك معرفي كنيم كه بتواند توازن مناسبي را بين رويكرد انتقادمحور و انقيادمحور ايجاد نمايد. سعي داريم نكاتي را در رابطه با اجتناب از افراطي‌گري‌ها در مورد اهميت تفكر انتقادي و ساختارزدايي را برجسته سازيم؛ و در اين راه، بر روي اهميت وجوهي از يادگيري انقيادي (يا نقل بنياد در رويكردهاي سنتي‌ آموزش) تاكيد مي كنيم كه از ديد بعضي از نظريه پردازان آموزش مورد بي توجهي قرار گرفته اند. براي اينكار، با بهره گيري از فلسفه علم توماس كوهن، بر روي اهميت حاكميت يك پاراديم يا سنت‌پژوهشي انگشت مي گذاريم كه در آن هم وجوهي از تفكر انتقادي ديده مي شود و هم وجوهي از تفكر انقيادي. همچنين، تلاش خواهيم كرد تا برخي ايده‌ال‌سازي‌ها (در مورد كنارزدن كامل پيش داوري ها و پارادايم‌ها) كه از ديد فلسفه علم غيرممكن هستند را برجسته سازيم.