نقش مداخله پشگيري به روش خانواده-محور بر بهبود روابط والد-فرزندي، انگيزه‌ي پيشرفت تحصيلي و هوش هيجاني دانش آموزان مقطع اول متوسطه

اين پژوهش به منظور بررسي نقش مداخله پشگيري به روش خانواده-محور بر بهبود روابط والد-فرزندي، انگيزه‌ي پيشرفت تحصيلي و هوش هيجاني دانش آموزان مقطع اول متوسطه شهر اهواز انجام گرفت. طرح پژوهش حاضر، نيمه آزمايشي با گروه كنترل و به روش تحليل كواريانس چندمتغيره بود. جامعه‌ي پژوهش حاضر شامل كليه‌ي دانش آموزان مقطع اول متوسطه شهر اهواز بود كه با روش نمونه گيري هدفمند، 30 دانش آموز انتخاب شدند و به طور تصادفي به دو گروه مساوي درمان يا كنترل تخصيص يافتند. ابزار مورد استفاده در اين پژوهش شامل مقياس رفتار متعارض، آزمون انگيزه‌ي پيشرفت هرمنز و مقياس هوش هيجاني ونگ-لاو هستند. براي گروه آزمايش، 11 جلسه ي 50 دقيقه اي هفتگي برنامه ي مداخله‌ي پيشگيري خانواده-محور مبتني بر دلبستگي اجرا شد ولي گروه كنترل هيچ گونه مداخله اي دريافت نكرد. براي تجزيه و تحليل داده ها از روش هاي آمار استنباطي تحليل كواريانس چندمتغيري (MANCOVA) و تك متغيري (ANCOVA) استفاده شد. تحليل هاي آماري با استفاده از نرم افزار آماري 25-SPSS انجام شد. نتايج MANCOVA و ANCOVA نشان داد كه مداخله‌ي به كار رفته باعث كاهش ميزان تعارض والد-فرزندي و افزايش انگيزه‌ي پيشرفت تحصيلي و هوش هيجاني دانش-آموزان دچار CD مي شود. به طور كلي، مي‌توان گفت كه مداخله‌ي پشگيري خانواده-محور مبتني بر دلبستگي براي كمك به دانش آموزان دچار CD، اثربخش است و توصيه مي‌شود.