اثربخشي ذهن آگاهي بر رضايت از زندگي و جهت گيري زندگي نوجوانان مبتلا به افسردگي و ايده خودكشي در مدارس

هدف پژوهش اثربخشي ذهن آگاهي بر رضايت از زندگي و جهت گيري زندگي نوجوانان مبتلا به افسردگي و ايده خودكشي در مدارس بود. پژوهش حاضر نيمه آزمايشي با پيش آزمون_ پس آزمون و گروه گواه بود. جامعه آماري پژوهش دبيرستان دوره دوم پسرانه نمونه دولتي استر آبادي گرگان در سال 1400 بود كه تعداد 30 دانش آموز به صورت در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه هاي افسردگي مارياكواكس (1981)، افكار خودكشي بك (1991)، رضايت از زندگي داينر (1989) و جهت گيري زندگي شي‌ير و كارور (1986) پاسخ دادند. گروه آزمايش 8 جلسه شناخت درماني مبتني بر ذهن آگاهي را دريافت كرد، اما گروه گواه هيچ مداخله اي دريافت نكرد. داده هاي با آزمون كوواريانس چند متغيره مورد تجزيه و تحليل قرار گرفت. يافته هاي پژوهش نشان داد كه با كنترل اثر پيش آزمون، بين ميانگين نمرات پس آزمون افراد گروه هاي آزمايش و گواه در متغير افسردگي، افكار خودكشي، رضايت از زندگي و جهت گيري زندگي تفاوت معنادار وجود داشت (001/0 p). با توجه به نتايج اين پژوهش پيشنهاد مي شود تا روانشناسان و مشاوران از نتايج اين مطالعه در جهت كاهش افسردگي و افكار خودكشي و افزايش رضايت از زندگي و خوش‌بيني بهره ببرند.