نقش ميانجي باورهاي فراشناختي در رابطه بين كمال‌گرايي با اختلالات اضطرابي در دانشجويان دانشگاه آزاد اسلامي واحد تهران شمال

هدف از پژوهش حاضر، شناسايي نقش ميانجي باورهاي فراشناختي در رابطه بين كمال‌گرايي با اختلالات اضطرابي بين دانشجويان بود. اين تحقيق از نظر هدف كاربردي و از نظر روش از نوع توصيفي- همبستگي است. جامعه موردمطالعه شامل دانشجويان مشغول به تحصيل در دانشگاه آزاد اسلامي، واحد تهران شمال در سال تحصيلي 1402-1401 است كه از ميان آن‌ها يك نمونه آماري 380 نفري به روش نمونه‌گيري چندمرحله‌اي و به ترتيب طي مراحل: تصادفي طبقه‌اي، خوشه‌اي انتخاب شدند. پرسشنامه‌ مقياس اختلال اضطراب اسپيتزر، باورهاي فراشناخت وﻟﺰ و ﮐﺎرﺗﺮاﯾﺖ-ﻫﺎﺗﻮن و چندبعدي كمال‌گرايي براي جمع‌آوري داده‌هاي استفاده گرديد. در ادامه، تجزيه‌وتحليل داده‌هاي جمع‌آوري‌شده به دو روش توصيفي و استنباطي با استفاده از آزمون‌هاي آماري همبستگي پيرسون براي بررسي معناداري روابط بين متغيرهاي موردمطالعه، تحليل رگرسيون براي شناسايي روابط بين متغيرهاي تحقيق و تحليل معادلات ساختاري براي ارزيابي روابط بين متغير ميانجي و متغيرهاي مشاهده‌پذير و به كمك نرم‌افزارهاي SPSS26 و Amos 23 انجام شد. نتايج نشان دادند كه بين كمال‌گرايي با اختلالات اضطرابي يك رابطه‌ مستقيم (35/0 =β، 81/7= t) و يك رابطه غيرمستقيم و كلي با ميانجيگري باورهاي فراشناختي (18/0 =β، 28/4= t) و(50/0 =β، 31/12= t) وجود دارد. نتايج از مدل فراشناختي اختلالات اضطرابي حمايت كرده و افراد كمال‌گرا را مستعد اين اختلالات دانست و همچنين نقش باورهاي فراشناختي را در كمال‌گرايي پررنگ كرد.