اثربخشي روان درماني مثبت نگر بر كاهش احساس تنهايي و اضطراب وجودي سالمندان مقيم آسايشگاه هاي شهرستان چالوس

هدف از تحقيق حاضر، بررسي اثربخشي روان درماني مثبت نگر بر كاهش احساس تنهايي و اضطراب وجودي بوده است. اين مطالعه به روش نيمه آزمايشي صورت پذيرفته است و جامعه آماري آن را سالمندان مقيم آسايشگاه هاي شهرستان چالوس تشكيل دادند. نمونه گيري به روش هدفمند صورت پذيرفته است و 40نفر از اين سالمندان كه در آزمون غربالگري ميانگين نمرات اضطراب وجودي و احساس تنهايي شان بيشتر بود، انتخاب شدند و به صورت تصادفي در دو گروه آزمايشي و كنترل جايگزين شدند. پرسشنامه احساس تنهايي و پرسشنامه اضطراب وجودي براي اندازه گيري متغير ها استفاده شدند و براي تجزيه و تحليل داده ها از آزمون تحليل كوواريانس چند متغيره استفاده شده است. يافته ها حاكي از آن بوده اند كه روان درماني مثبت نگر بر اضطراب وجودي و احساس تنهايي به ترتيب با ضرايب اتاي 72/0 و50/0 اثر بخش بوده‌ است؛ همچنين، نتايج تحليل كوواريانس نشان داده است كه روان درماني مثبت نگر از ميان مولفه هاي احساس تنهايي بر مولفه هاي همگان و دوستان، عاطفي/ هيجاني و ديگران با فاصله/ فرديت با ضرايب اتاي 38/0، 35/0، 31/0 تاثير دارد؛ اين مداخله درماني از ميان مولفه هاي اضطراب وجودي بر احساس گناه_محكوميت و بي معنايي_پوچي به ترتيب با ضرايب اتاي 58/0 و54/0 اثر بخش بوده است. در نتيجه، ‌‌‌‌مي‌توان به منظور كاهش اضطراب وجودي و احساس تنهايي سالمندان مقيم آسايشگاه ها از روان‌درماني مثبت‌نگر استفاده نمود.