مطالعه تطبيقي جايگاه رشته مطالعات زنان در اموزش عالي، به مثابه زيربناي دستيابي زنان به عرصه هاي مديريتي

مطالعات زنان، مطالعاتی بر مبنای مسائل مرتبط با زنان است كه جهان را با تجارب و پرسش‌های زنان می‌آزماید. درباره‌ی ماهیت این رشته كه سال¬ها است در دانشگاه‌های گوناگون جهان در سطح اكادمیك تدریس می‌شود، دیدگاه¬های متفاوتی وجود دارند. برخی، این رشته را دارای ماهیتی میان‌ رشته‌ای می¬دانند، عده‌ای آن ¬را چند رشته‌ای تعریف می¬كنند و گروهی هم معتقد به رشته¬ نبودن آن هستند. به دلیل عدم وجود هماهنگی كافی میان نگرش و عمل دانشگاه¬های مجری این رشته در ایران، مطالعات زنان را می‌توان از رشته‌های دانشگاهی چالش‌ برانگیز دانست كه تا به امروز موانع متعددی را پشت سر گذاشته و هم‌چنان هم محل نقد و بررسی است. با وجود قرار گرفتن این رشته در زیرمجموعه¬ی علوم اجتماعی، به نظر می رسد كه محتوای درسی آن به رشته¬های فقه و حقوق نزدیك¬تر شده باشد و نظر به این¬كه معمولاً اساتید و مدیران این گروه از میان افرادی با گرایش¬های تحصیلی حقوقی، فقهی و علوم اسلامی انتخاب می¬شوند، نقش آموزش¬های جنسیت كم رنگ‌تر و بحث-های حقوق زنان و خانواده در رشته پر رنگ¬تر است. تحقیق پیش‌رو، با روش تحلیل اسنادی و با تكیه بر یافته¬های پژوهشی این حوزه همچنین اطلاعات دانشگاه های مختلف جهان و ایران درباره این رشته دانشگاهی، تلاش می كند كه با تحلیل تطبیقی، به بررسی جایگاه و تاثیرگذاری این رشته با توجه به سرفصل های آموزش عالی و دانشگاه های مختلف جهان در ورود به عرصه های مدیریتی زنان بپردازد. یافته¬های این پژوهش حاكی از آن هستند كه آن¬چه امروز به منزله‌ی مطالعات زنان در دانشگاه¬های مختلف كشور دیده می شود، به دلیل قرار گرفتن تحت نفوذ سیاست‌های متفاوت در برهه‌های زمانی مختلف، از تفكر مؤسسین این رشته و استانداردهای جهانی این دانش تا اندازه‌ای دور شده است. با توجه به ضرورت توجه به مطالعات زنان به عنوان منبع یاری‌رسان در دستیابی زنان به مناصب عالی و جایگاه مدیریتی و در نهایت حركت كشور به توسعه‌ی پایدار، در سیستم آموزش عالی ایران هم ضرورت دارد این رشته به صورت جدی مورد بازنگری متخصصین قرار گیرد تا از ظرفیت¬ها آن در راستای مسئله¬شناسی زنان و افزایش كیفی و كمی حضور آنها در عرصه های مختلف از جمله عرصه های مدیریتی استفاده شود.