بررسي معنايي و ريشه يابي واژه "مزاج" در ذخيره خوارزمشاهي

زبان فارسی با دیرینه چندین هزار ساله كه پایه و اساس ادب و فرهنگ پارسی و ایرانی است همانند سایر زبان ها, پویا و تحول پذیر است. این امر باعث تغییر زبان ها در طول زمان می گردد , این تغییرات گاه در اصوات و معنای لغات و گاه در دستور و نوشتار زبان بصورت تدریجی و غیر محسوس رخ می دهد . برای دستیابی و بازشناسی واژگان و اصطلاحات پارسی كه محتوای اصلی فرهنگ و تمدن ایرانی را رقم می زند نیاز ضروری به بازخوانی و كاوش در نسخ و متون كهن ایران باستان است. این منابع عظیم از یك سو مرجع و ماخذ لغات و واژگان پارسی اصیل می باشند و از سوی دیگر در هر زمینه منابع مهم علمی و تحقیقاتی محسوب می گردند. یكی از نسخ كهن ایران باستان كه نقش بسزایی در حفظ و نگهداری كلمات , اصطلاحات پارسی دارد و نیز بهترین گنجینه علمی باستانی در باب طب و پزشكی بشمار می روند بی شك " ذخیره خوارزمشاهی " است . در این مقاله به بررسی واژه ای مهم و متعارف " مزاج" كه در روزگار فارسی نوین نیز در میان عامه مردم به صورت گسترده كاربرد دارد از ذخیره خوارزمشاهی پرداخته شده است تا با نمایان ساختن ابعاد مختلف این واژه بر مخاطبان , منبع و مرجع مناسب و ارزشمندی برای پژوهشگران و علاقمندان به ادب و فرهنگ پارسی باشد.