بررسي ارتباط بين كارآفريني، نوآوري و رشد اقتصادي در كشورهاي در حال توسعه و توسعه يافته

سرمايه كارآفريني، ظرفيت يك اقتصاد براي ايجاد رفتار كارآفرينانه است. رشد سرمايه مذكور، موجب افزايش تعداد كارآفرينان مي شود. كارآفرينان با نوآوري و ايجاد رقابت، موجب افزايش بهره وري و اشتغال مي شوند كه اين وضعيت، در نهايت به رشد اقتصادي مي انجامد.با توجه به اين كه هدف اصلي اين تحقيق، بررسي ارتباط بين كارآفريني، نوآوري و رشد اقتصادي در كشورهاي در حال توسعه و توسعه يافته بوده است ، مي توان نتيجه گرفت كه فرضيه هاي تحقيق مبني بر مثبت بودن اثر شاخص هاي نوآوري و كارآفريني بر رشد اقتصادي را نمي توان رد كرد.به طوري كه دليل افزايش رشد اقتصادي را مي توان از چهار كانال مورد بررسي قرار داد : از طريق نوآوري كه با توجه به خروجي مدل و مباني نظري داراي تاثير مثبت معناداري بر رشد اقتصادي است؛ به طوري كه 01/0 درصد افزايش در نوآوري باعث افزايش 04/0 درصد در رشد اقتصادي مي شود. از طريق كانال كارآفريني كه با توجه به خروجي مدل و مباني نظري داراي تاثير مثبت و معناداري بر رشد اقتصادي است؛ به طوري كه 1 درصد افزايش در كارآفريني باعث 13/0 درصد افزايش در رشد اقتصادي مي شود. از طريق كانال سرمايه انساني كه با توجه به خروجي مدل و مباني نظري داراي تاثير مثبت و معناداري بر رشد اقتصادي است به طوري كه با افزايش 1 درصد در سرمايه انساني، رشد اقتصادي 30/0 درصد افزايش خواهد يافت. از طريق كانال سرمايه گذاري خصوصي كه با توجه به خروجي مدل و مباني نظري داراي تاثير مثبت و معناداري بر رشد اقتصادي است؛ به طوري كه با افزايش 1 درصد در سرمايه گذاري خصوصي، رشد اقتصادي 61/0 درصد افزايش خواهد داشت . بر اساس نتايج پژوهش كارآفريني در كشورهاي توسعه يافته بخصوص بر اساس جنبه نوآوري آن بايد مورد تاكيد قرار گرفته و در كشورهاي در حال توسعه نيز نياز به سياست‌هاي تشويقي دولت‌ها براي افزايش مشاركت در اقتصاد به شكل كارآفريني، احساس مي‌شود.