نقد و بررسي نظريه شريعت، طريقت، حقيقت در تصوف و مقايسه آن با جايگاه شريعت در تشيع

همزمان با شكل‌گيري تصوف، در ميان متون مقدم علاوه بر نقد صوفيان، رد پاره‌اي از باورهاي آنان نيز ديده مي‌شود. يكي از ديدگاه‌هاي بحث‌برانگيز، ديدگاه شريعت، طريقت، حقيقت است كه براساس آن، صوفيان باور دارند كساني كه به حقيقت رسيده‌اند، از انجام دستورات و تكاليف شرع بي‌نياز هستند. لذا به واجبات و محرمات شرع توجهي نمي‌كردند. تصوف از قرن هشتم به تشيع نزديك شد و تحت تأثير برخي انديشه‌هاي شيعي قرار گرفت. اين موضوع سبب شد عده‌اي تشيع را زيربناي فكري تصوف بدانند؛ درحالي‌كه تمام پيشوايان متقدم صوفيه از اهل تسنن بوده‌اند. در اين مقاله كه به روش توصيفي - تحليلي انجام شده است، ابتدا ديدگاه شريعت، طريقت، حقيقت بررسي و نقد شده، سپس به بررسي جايگاه شريعت در سخنان امامان معصوم اشاره مي‌شود. با مقايسه احاديث ائمه معصومين و نوشته‌هاي بزرگان صوفيه، آشكار شد كه ميان ديدگاه صوفيان و شيعيان درباره شريعت هيچ‌گونه تناسبي وجود ندارد. در مذهب شيعه تكليف شرعي ساقط نمي‌شود و امامان معصوم كه هركدام نمونۀ يك انسان كامل بودند هرگز شريعت را رها نكرده و همواره حفظ حدود الهي را توصيه كرده‌اند.