سازمان‌هاي مردم نهاد و نوآوري منطقه‌اي: ويژگي‌هاي سازماني و محدوديت‌ها

اغلب ادعا مي شود كه نوآوري يكي از ويژگي‌هاي كليدي سازمان‌هاي مردم نهادي است كه در زمينه توسعه فعاليت مي‌كنند. نتايج حاصل از مصاحبه با سازمان‌هاي مردم نهاد استان قم كه در حوزه برنامه‌هاي نيكوكاري و امور خيريه، مذهبي، هنري و ورزشي فعاليت مي‌كنند، نشان مي‌دهد كه اين سازمان‌هاي مردم نهاد داراي بسياري از ويژگي‌هاي سازماني مرتبط با نوآوري موفق بودند اما ظرفيت‌هاي بالقوه نوآورانه آن‌ها در نتايج فعاليتشان منعكس نمي‌شود. اين مقاله به بررسي برخي از عوامل درون سازماني تاثير گذار بر نوآوري(تمركز، پيچيدگي، رسمي‌سازي و به هم پيوستگي) پرداخته و در ادامه با توجه به مصاحبه‌هاي صورت پذيرفته، به بررسيبرخي از عوامل داخلي( شروع در مقابل اجراي نوآوري، منابع، مركز فرماندهي سازمان‌هاي مردم نهاد) و عوامل خارجي( زمينه فرهنگي، تأثير شكست، زمينه سياسي، خيرين، رقابت) كه ممكن است فعاليت‌هاي نوآورانه سازمان‌هاي مردم نهاد را محدود كند مي‌پردازد. همچنين آنچه فرآيند نوآوري مي‌تواند درباره سازمان‌هاي مردم نهاد به عنوان سازمان و در مورد محيطي كه در آن فعاليت مي‌كنند به ما بگويد را بررسي مي‌كند.