شناسايي شاخص‌هاي سلامت اكوسيستم نوآوري در ايران با استفاده از رهيافت دلفي فازي

اكوسيستم نوآوري، شبكه‌اي از ارتباطات و تعاملات ميان بازيگراني است كه با همكاري و تسهيم دانش، فناوري، مهارت و منابع، توانايي خود را حول يك نوآوري ارتقاء مي‌دهند. محيطي كه در آن هر جزء و رابطه آن با يكديگر شبكه پيچيده‌اي از تعاملات همزيستي ايجاد مي‌كند كه در مجموع كل سيستم را به‌طور كارآمد و مؤثر حفظ مي‌كند . اكوسيستم نوآوري بيان مي‌دارد كه نوآوري از طريق شبكه‌هاي تعاملي در سطوح مختلف اتفاق مي‌افتد. اين شبكه يك طيف گسترده از ذينفعان را داراست كه به عنوان بخشي از اكوسيستم نوآوري، در فرآيند نوآوري با يكديگر در ارتباط هستند. با توجه به اهميت نقش زيست فناوري و لزوم بررسي شكل‌گيري و توسعه اكوسيستم نوآوري، هدف اين مقاله شناسايي شاخص‌هاي سلامت اكوسيستم نوآوري با رويكرد دلفي فازي است. در اين راستا، نتايج مرحله اول تكنيك دلفي فازي براساس نظرات كارشناسان و خبرگان در اين مطالعه حاكي از آن است كه هفت بُعد استحكام، چگالي، ظرفيت جذب بالقوه، نوآوري، بهره وري، ظرفيت جذب محقق شده و خلاقيت به عنوان شاخص هاي سلامت اكوسيستم نوآوري مي‌باشد كه در اين بين بيشترين توافق خبرگان با بعد چگالي بوده است. در اين راستا، تمركز اعضاي اكوسيستم و فعاليت آنها از تحولات در اكوسيستم نوآوري حمايت مي كند. تعداد بازيگران در اكوسيستم نوآوري، اطلاعاتي را در مورد توانايي آن در توسعه اثرات خارجي تجمع، ايجاد منافع براي صنايع خاص ارائه مي دهد.