نقش محيط و آموزش هاي غير رسمي در آموزش زيست محيطي

نظام هاي آموزش غيررسمي شامل آموزش هاي مستمر بزرگسالان و آموزش هاي كوتاه مدت حرفه اي است. برنامه ها و روش هاي درسي سنتي، قادر به پاسخگويي به نيازهاي زيست محيطي امروز نمي باشد و دانش آموزان علاوه بر فراگيري دانش، نيازمندكسب دانش زيست محيطي، اخلاق عملي زيست محيطي، آشنايي با مفاهيم فرهنگي و ارزشي زيست محيطي، تغيير ارزش و نگرش نسبت به آن، مشاركت در حفاظت محيط زيست زندگي خود، تبديل شدن به شهروند متعهد و مسووليت پذير، آموزش استفاده صحيح از منابع، كسب سبك زندگي سازگار با طبيعت، تصميم گيري درست براي حل مسايل زيست محيطي و جلوگيري از پديد آمدن مشكلات جديد، حساسيت نسبت به حوادث و تصميمات مختلفي كه بر محيط زيست تاثير مي گذارد. هدف تحقيق حاضر بررسي محيط و آموزش هاي غير رسمي در آموزش زيست محيطي مي باشد. تحقيق حاضر مروري بوده و نتايج حاصل از آن بيانگر آن است كه فناوري هاي آموزشي ديجيتال در زندگي يادگيرندگان نقش مهمي ايفا مي كنند و در نتيجه آموزش و پرورش فرصت هايي براي يادگيري و آموزش به روش غيررسمي در اختيار دارد. برنامه ريزان آموزشي بايد با طراحي برنامه هاي درسي مناسب به مسائل زيست محيطي بپردازند و معلمان با روزآمد شدن در اجراي روش هاي تدريس مناسب در مباحث زيست محيطي، حفاظت از زيست محيطي را به صورت كاربردي و به نحو مطلوب و شايسته به دانش آموزان آموزش دهند.