بررسي مولفه‌هاي كالبدي پايداري اجتماعي در طراحي محيط‌هاي دانشگاهي با كاربست معماري دوره اسلامي

Examining the physical components of social sustainability in the design of university environments with the application of Islamic period architecture

دانشگاه به عنوان يك مجموعه و نظام مستقل شهري محدوده‌اي كالبدي است كه مي‌تواند احساسي از هويت اجتماعي را در خود ايجاد كند. به عبارتي علاوه بر كاركردهاي آموزشي و تخصصي، محل تعاملات اجتماعي، ارتباطات و فعاليت‌هاي جمعي كاربران است. عملكرد گرايي و توجه كمي به فضاهاي كالبدي در محيط‌هاي دانشگاهي حاضر، سبب كمرنگ شدن اجتماع پذيري و نهايتاً پايداري اجتماعي شده است. افزايش تعاملات اجتماعي و ارتباطات جمعي در نتيجه ايجاد بستر مناسب كالبدي مي‌تواند پايداري اجتماعي را در محيط‌هاي دانشگاهي در پي داشته باشد. از آنجا كه نگاه و ديدگاه به انسان در فضاهاي آموزشي سنتي به عنوان يك نگرش كلي كه آموزش و پرورش يا تعليم و تربيت را در كنار هم ديده است در مولفه‌ها و شاخص‌هاي كالبدي فضاهاي آموزشي سنتي قابل مشاهده است، بنابراين اين پژوهش به دنبال مقايسه اين شاخص‌هاي كالبدي با وضعيت كنوني در مراكز آموزش عالي، به تبيين كاركردهاي اين دو گونه متفاوت مولفه‌هاي كالبدي پرداخته است تا به اين طريق بتواند شرايطي را فراهم كند كه بستر كالبدي را جهت ارتقا تعاملات اجتماعي و نهايتاً ارتقا پايداري اجتماعي در محيط‌هاي دانشگاهي معاصر ايجاد كرد.