عوامل مؤثر بر اجتماع‌پذيري مكان در طراحي معماري فضاهاي دانشگاهي

-

تأثير كيفيت مكان در آموزش و يادگيري يكي از موضوعات حائز اهميت است؛ همچنين توجه به عوامل كيفي مكان در طراحي معماري فضاهاي دانشگاهي، موجب افزايش رغبت دانشجويان به حضور، بالا بردن كيفيت آموزش و رشد فكري و خلاقيت دانشجويان مي‌شود؛ اما امروزه با گسترش كمي فضاهاي دانشگاهي، اغلب بعد كيفي و اجتماع‌پذيري آن موردتوجه قرار نمي‌گيرد؛ بي‌توجهي به اين عوامل سبب مي‌شود تا فضاهاي فعلي نتوانند به لحاظ اجتماع‌پذيري به نحو مطلوبي پاسخگو باشند. به‌طوري‌كه اين فضاها پاسخگوي نيازهاي انسان به حس حضور، پيوند جويي، تعامل و حس تعلق‌خاطر نيست؛ درحالي‌كه فراهم آوردن امكان تعامل و ارتباط بين دانشــجويان موجب به اشتراك گذاشــتن تجارب آن‌ها با يكديگر شــده و افزايش تبــادل اطلاعات و آگاهي آنان را سبب مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف تبيين مؤلفه‌هاي مؤثر بر اجتماع‌پذيري فضاهاي دانشگاهي با استفاده از روش توصيفي_تحليلي و با مرور مباني نظري و ادبيات موضوع به توصيف و تبيين مؤلفه‌هاي تأثيرگذار بر شكل‌گيري تعاملات اجتماعي و اجتماع‌پذيري مكان پرداخته‌است. يافته‌ها بيانگر اين است اجتماع‌پذيري فضاهاي دانشگاهي از مؤلفه‌هاي كالبدي و فعاليتي تأثير مي‌پذيرد؛ به‌طوري‌كه توجه به عوامل كالبدي و عوامل زمينه‌ساز فعاليتي در طراحي و برهمكنش و برآيند عوامل، موجبات توليد معنا و اجتماع‌پذيري در فضاهاي دانشگاهي را فراهم آورده و منجر به مشاركت و ارتقاء آموزش، يادگيري و پرورش اســتعدادهاي دانشــجويان و خودشكوفايي مي‌شود.