پيامدهاي حب دنيا از منظر امام علي عليه السلام

دين مبين اسلام همواره پيروان خود را به رعايت فضائل اخلاقي و ترك رذائل آن دعوت مي‌نمايد. حب دنيا، يكي از رذايل اخلاقي و سرمنشأ اغلب گناهان است؛ به همين علت امام علي عليه السلام پيشواي متقيان در كلام نوراني خود بارها به دنيا و حب به آن اشاره كرده اند. حب دنيا يا به عبارت ديگر دوستي دنيا، همان وابستگي و علاقه مندي به زندگي پوچ دنيايي است؛ همان دنيايي كه مورد مذمت خدا و اولياي الهي بوده است، دنيايي كه در آن فقط به ماديات و لذائذ توجه شود و مردمِ آن به دنبال فراهم آوردن توشه‌‌ي سفر آخرت نباشند. امام علي عليه‌السلام، در كلام خود بارها حب دنيا را نكوهش كرده و پيامدهاي آن را بيان فرموده اند. اين پژوهش با فيش برداري از منابع كتابخانه‌اي و به روش توصيفي و تحليلي به بيان پيامدهاي حب دنيا از ديدگاه امام علي عليه‌السلام پرداخته است. مولاي متقيان در كلام گهربار خود به پيامدهاي حب دنيا اشاره كرده اند كه مهمترين آن ها؛ از دست دادن حب خدا، مانع بزرگ رسيدن به تقوا، تباهي خرد، كور دلي، اندوه هميشگي، ايجاد حرص و طمع، بردگي، آرزوهاي دست نايافتني، انحرافات اجتماعي، هلاكت دنيوي، حسرت هنگام مرگ، تباهي دين، دشمني با آخرت و تباهي آن است كه بارها مورد مذمت قرار گرفته است.