رويكرد فرهنگي روسيه در قبال كشورهاي مشترك المنافع، با تأكيد بر جمهوري‌هاي قفقاز جنوبي

توجه قدرت‌هاي منطقه‌اي و جهاني به آسياي مركزي و قفقاز پس از استقلال كشورهاي تحت حاكميت شوروي موجب شد تا از يك سو تعامل اين كشورها با سازمان‌هاي منطقه‌اي و فرامنطقه‌اي نظير اكو، سازمان امنيت و همكاري اروپا، ناتو و اتحاديه اروپا افزايش يابد و از سوي ديگر نفوذ روسيه در اين حوزۀ سنتي و پيراموني كاهش پيدا كند. به همين جهت، مسكو تلاش كرد با ايجاد سازوكارهاي چندجانبه، اهداف خود را محقق سازد و پيوندهاي ديرينۀ هويتي و فرهنگي خود را استمرار بخشد. سياست روسيه در دوران يلتسين، به دليل عدم انسجام و ضعف شديد امكانات، با فراز و نشيب‌هايي همراه بود كه در نتيجۀ آن نفوذ روسيه در اين مناطق به شدت كاهش يافت. اما با انتخاب پوتين به رياست جمهوري روسيه و ايجاد ثبات نسبي در سياست‌هاي داخلي و خارجي اين كشور، تقويت CIS به يكي از اولويت‌هاي مهم سياست خارجي روسيه تبديل شد. گرايشات اوراسيايي و نيز تقويت روابط استراتژيك با كشورهاي CIS، پايه و اساس سياست منطقه‌اي پوتين را تشكيل مي‌داد. در دكترين جديد سياست خارجي اين كشور موسوم به «مفهوم سياست خارجي روسيه» تا سال 2005 تقويت روند همگرايي، گسترش روابط دوجانبه و همه جانبه با كشورهاي عضو و برنامه‌ريزي براي توسعۀ CIS مورد توجه قرار گرفت. در دوران رياست جمهوري پوتين و مدودف روند همكاري‌ها در جامعۀ كشورهاي مستقل مشترك المنافع از انسجام و قوت بيشتري برخوردار شد و به موفقيت قابل توجهي دست يافت.