واكاوي سير تحول رويكرد آموزش معماري در دوران معاصر ايران (بررسي ابعاد ذهني و عيني در آموزش معماري معاصر ايران)

ديرزماني است كه معماري و آموزش معماري در غرب مرحله ي تكامل و دوران سنتي خود را پشت سرنهاده و پاي به مرحله تحول گذاشته است. معماري و آموزش معماري ما اما سرگردان در ميان اين دو مرحله با نگاهي به گذشته و معماري سنتي آن و نگاهي به غرب و معماري متحول آن دوران بلاتكليفي خويش را ميگذراند. رويكرد آموزش معماري به دليل ساختار چند بعدي آن، داراي پيچيدگي و ابهام بوده و به دليل تنوع تعاريف، ابعاد، مقياس ها و شاخص هاي مطرح شده در بين انديشمندان، به منظور استفاده در سياست گذاري هاي كلان، نياز به بازشناسي دارد. در اين پژوهش ابتدا با ارائه تحليلي از فرآيند تحول معماري و آموزش آن در دوران معاصر ايران آشنا خواهيم شد و سپس با نگاهي تطبيقي به شناخت گرايش غالب نسبت به رويكرد ذهني، عيني ويا عيني-ذهني آموزش معماري در دوران معاصر خواهيم پرداخت. براساس يافته هاي پژوهش نتيجه گيري مي شود كه رويكرد عيني-ذهني مقدار ناچيزي از رويكردهاي معاصر نسبت به آموزش معماري را به خود اختصاص مي دهد و اين درحالي است كه در معماري فضاي بحث تئوري نيست و بايد به واقعيت برسد و محصولي با ماهيت «عيني-ذهني» حاصل شود.