نمودهاي بافتي-متاسوماتيسم در گرانيتوئيدهاي مهرآباد

Texture-metasomatism appearance in Mehrabad granitoids

گرانيتوئيد مهرآباد به سن بعد از ائوسن، در جنوب شرق اردستان و در ايران مركزي واقع شده است. گرانيتوئيد مهرآباد داراي تركيب گرانيت گرانوديوريت تا توناليت و ديوريت و كوارتزمونزوديوريت تغيير مي كند. اين توده با سن جوانتر از ائوسن در سنگ‎هاي آتشفشاني و سنگ‎هاي آذرآواري ائوسن منطقه، تزريق شده است. سنگ هاي اين منطقه از كالك آلكالن تا متاالومين و كمي پرآلومين و بر اساس مواد تشكيل دهنده جز گرانيتوئيدهاي نوع I محسوب مي شوند. تكاپوهاي پاياني توده نفوذي گرانوديوريتي تا ميكروديوريتي كه بعد از ائوسن رخ داده است سبب شده تا سنگهاي آتشفشاني ائوسن دچار دگرساني گرمايي شده و در اثر اين پديده سنگهاي مزبور به رنگ هاي سفيد، زرد تا صورتي نمايان هستند و به مجموعه اي برشي سيلسي - آرژيليتي تبديل شده‌اند. اين مجموعه با كاني هاي كوارتز، آلكالي فلدسپار ، پلاژيوكلاز، اوژيت، تورمالين، آمفيبول، اسفن (تيتانيت)، اوراليت، زيركن و اپيدوت مشخص مي‌شود. شواهد پتروگرافي حاكي از پيدايش آدولاريا در واپسين لحظه شكل گيري گرانيتوئيد منطقه به طريق رگه اي است. برخي نمودهاي بافتي-متاسوماتيسم در گرانيتوئيدهاي منطقه شامل رگچه هاي آلكالي فلدسپار تاخيري در دانه هاي كوارتز، بافت برشي در كوارتزها، جانشيني بخشي كوارتز در امتداد سطوح ماكل پلاژيوكلاز با حفظ قالب ماكل ، جانشيني بخشي پلاژيوكلاز توسط پتاسيم فلدسپار از حاشيه و هم رشدي گلبولي كوارتز در آلكالي فلدسپار مي‌باشد.