تبيين دلايل عدم استفاده از سلاح‌هاي كشتار جمعي مبتني بر معيارهاي فقهي

جنگ، زشت‌ترين پديده در حيات بشري است كه حاصلي جز ويراني، كشتار و تخريب بر جاي نمي‌گذارد. در اين رخداد هر يك از طرفين در صدد است به هر نحو ممكن و با استفاده از هرگونه ابزار جنگي بر ديگري غلبه نمايد. در يك قرن گذشته، با پيشرفت علم و فناوري، برخي دولت‌ها مبادرت به ساخت و توليد سلاح‌هايي كردند كه موسوم به سلاح‌هاي كشتار جمعي است. سلاح‌هاي شيميايي، ميكروبي و هسته‌اي كه بر بدن انسان تأثيرات مخرب پايدار بر جاي مي‌نهد و خسارات فراواني به سازه‌هاي ساخت بشر و محيط زيست وارد مي‌كند از اين دسته سلاح‌ها مي‌باشد. با بررسي آيات دفاعي در قرآن كريم و سيره پيامبر اعظم9 مي‌توان ضوابط و مقرراتي بر ممنوعيت اين دسته از تسليحات دست يافت. هدف پژوهش حاضر شناسايي معيارهاي فقهي در ممنوعيت استفاده از سلاح‌هاي كشتار جمعي است كه به شيوه توصيفي ـ تحليلي انجام شده است. نتيجه اين تحقيق نشان مي‌دهد كه بر مبناي معيارهاي چون ممنوعيت سعي بر فساد، ممنوعيت اسراف، قاعده عدالت، منع وزر، منع اثم، و نهي از تعاون در راه اثم و عدوان، مي‌توان بر ممنوعيت توليد و استفاده از سلاح هاي كشتار جمعي دست يافت.