جستاري بر نوانديشي ديني روشمند در چارچوب بايستگي‌هاي آزاد انديشي ديني

نوانديشي دينيِ روشمند، در تقابل با التقاط و تفسير به رأي و نفي هر گونه جمود و تحجر؛ با هدف تجويز مكتب اسلام به عنوان آييني جامع، جاودانه و جهاني و در چارچوب ضوابط و اسلوب آزاد انديشي ديني؛ پديده‌هاي عصري را در محك محكمات ديني قرار داده و نتيجه آن يعني تكثر قرائت‌ها را صرفا در متغيرات و متشابهات و البته ضابطه مند و مجتهدانه مجاز مي‌شمارد. نوانديشي ديني با چنين رويكردي، اصالت خود را در پايبندي به اصول و بازگشتي خردورزانه و ضابطه مند به سنت‌هاي ارزشمند ديني مي‌داند. در اين پژوهش با شيوه تحليلي ـ اسنادي، ضمن تبيين نوانديشي ديني روشمند و تفارق آن با دگرانديشي التقاطي، بنيادگرايي و سنت گرايي ديني؛ با الهام از آموزه‌هاي دين مبين اسلام، بايستگي‌هاي آزاد انديشي ديني جهت كشف و ادراك حقيقت، به عنوان ابزار ظهور نوانديشي ديني روشمند، بازشناسي مي‌شود.