تخيل در بازي‌هاي زباني ويتگنشتاين به مثابه روش براي آينده‌پژوهي در هنر

Imagination in Wittgenstein’s Language Games as a Method for Future Research in Art

مطالعه «بازي‌هاي زباني» را مي‌توان يكي از روش‌هاي مطالعاتي در آينده‌پژوهي در آموزش هنر در نظر گرفت. بازي‌هاي زباني اصطلاحي است كه توسط لودويك ويتگنشتاين متأخر در فلسفه زبان به كار گرفته شد. اين اصطلاح به كاربرد زبان اشارت دارد و معنا را در كاربرد زبان جست‌وجو مي‌كند. به‌اين‌ترتيب معنا(هاي) زبان در كاربرد زبان توليد و بازتوليد مي‌شود. هر بازي زباني كه توسط كاربران زبان به كار گرفته مي‌شود، قابليت دارد تا درون خود دستور زبان‌بازي زبان بعدي را بازتوليد نمايد كه از آن مي‌توان با عنوان تخيل زبان يادكرد. تخيلي كه مي‌تواند موجبات خلاقيت را پديد آورد. همين خلاقيت‌ها بسترساز اكتشافاتي مي‌شود كه به عنوان مباني نظري آينده‌پژوهي به مثابه يك روش مي‌تواند مورد توجه قرار گيرد. ويتگنشتاين براي كشف اين بازي‌ها از اصطلاح دستور زبان استفاده مي‌كند كه همانند يك نقشه به كاربر مي‌آموزد تا اين زبان را به كار گيرد. اين مقاله كه بر اساس هدف بنيادي، از نظر روش گردآوري اطلاعات كتابخانه‌اي، بر پايه روش، كيفي و بر مبناي ماهيت توصيفي است. هدف از اين مقاله مطالعه فلسفه بازي‌هاي زباني در آينده‌پژوهي است با اين سؤال كه چگونه تخيل امكان خلاقيت را در كشف روش‌هاي تازه در آينده پديد مي‌آورد. براي اين منظور نمايشنامه روزنگرانتز و گيلدنسترن مرده‌اند اثر تام استوپارد انتخاب شده است. استوپارد در اين نمايشنامه، ترجمه‌اي از نمايشنامه هملت ويليام شكسپير انجام داده است. او با مطالعه ناخودآگاه‌هاي زباني در قالب تخيل امكان گسترش دستورهاي زباني مختلف را پديد آورده است. امكان گسترش داستان و روش‌هاي مختلف براي روايت چندباره از متن نخست، امكاني است كه مي‌تواند به شكلي مستقيم در آينده‌پژوهي نيز مورد استفاده قرار گيرد. هر اتفاقي در گذشته منبعي است كه مي‌تواند با توجه به بافت تازه، از چندين روش در آينده مورد بازخواني قرار گيرد.

Exploration of linguistic games can be seen as a methodological approach in future studies within the art education realm. Coined by Ludwig Wittgenstein in the field of language philosophy, linguistic games involve the use of language to delve into meanings embedded within language usage. Consequently, meanings in language are both generated and perpetuated through language usage. Each linguistic game utilized by language users holds the potential to perpetuate the language rules of subsequent linguistic games, fostering what can be termed linguistic imagination - an imagination that can spark creativity. This creativity, in turn, lays the foundation for discoveries that may be of theoretical interest in future studies methodologies. Wittgenstein employs the concept of language rules as a guide, akin to a map, to instruct users on how to navigate this language landscape. The methodology of this article adopts a qualitative approach centered on the descriptive gathering of information from library resources. This article aims to delve into the philosophy of linguistic games in future research by examining how imagination facilitates creativity in uncovering novel approaches for the future. To this end, the play Rosencrantz and Guildenstern Are Dead by Tom Stoppard is chosen. Stoppard has adapted a translation of Shakespeare s Hamlet in this play. In this play, he expands upon various linguistic rules through subconscious language explorations, fostering imagination. The potential for expanding the narrative and exploring diverse approaches for retelling the original text can directly inform future research endeavors. Any historical event serves as a source that, based on the new context, can be revisited through multiple methodologies in the future.