انتقال تكنولوژي‌هاي نوين از دانشگاه‌ها و مراكز تحقيقاتي به صنعت در بخش انرژي

فرآيند انتقال مقوله پيچيده‌اي است كه شامل مسائل قانوني، پيچيدگي‌هاي فني، محاسبات مالي و بازاريابي است. در اين مقاله، ابتدا فرآيند عمومي انتقال تكنولوژي‌ نوين در قالب مدل‌ها و فرآيندهاي مختلفي همچون دانشگاهها، موسسات تحقيقاتي، بنگاههاي اقتصادي و دولت مورد تجزيه و تحليل قرار مي‌گيرد. سپس، مراكز صنعتي هم به عنوان يك مدل جديد مطرح شده و نقش تعاملات و اثرات متقابل هر دو حوزه در فرآيند انتقال تكنولوژي بررسي مي‌شود. نهايتا، كارايي هر كدام از مدل‌هاي ارائه شده به همراه دلايل توجيهي و معايب هر كدام مطرح مي‌گردد. با توجه به اينكه هر فرآيند انتقال تكنولوژي داراي اجزايي است كه در موفقيت آن نقش اساسي دارد، توجه به تمام جوانب اين امر يك ضرورت به حساب مي‌آيد. اين ابزارهاي كليدي عبارتند از: توليدكننده، خريدار، سرمايه‌گذار و كارآفرين عرصه‌ي تكنولوژي‌هاي نوين كه به همراه پايشي كه از محيط انجام مي‌گيرد، كارايي و اثربخشي فرآيند انتقال تكنولوژي در بخش انرژي را رقم خواهد زد و اين امر منجر به ارائه‌ي مدلي جامع در اين زمينه مي‌گردد.