تأثير آموزش هنرهاي تجسمي در زندگي اجتماعي و پرورش خلاقيت كودكان

به‌علت طبيعت خاص كودكان يكي از شيوه‎هاي آموزش به آنان استفاده از فنون هنري است كه خود في‎نفسه باعث به تحريك در آوردن كودكان و پرورش آن‎ها مي‎شود و مي‎دانيم كه آموزش‎هاي هنري يكي از بنيادي‎ترين و مهم‎ترين آموزش‎هاي دوران كودكي به شمار مي‎رود. كودك در اين سن كنجكاو و خواهان كشف دنياي اطراف و ساختن و توليد آنچه در ذهن دارد است و هنر به كودكان اين امكان را مي‎دهد تا با كارهاي عملي ساختن و طراحي كردن را تجربه كنند و اين خود موجب پرورش خلاقيت و نمونه‎سازي مشاهده‎اي مستقيم آنان است. كودك با ورود به جهان خلاقيت‎ها، قادر است نخستين شادي‎هاي ناشي از ورود به جهان خلاقيت‎ها و كشف زيبايي‎ها را به ارمغان آورد و شادي خلاقيت، يكي از بزرگترين شادي‎هاي انسان است، چون اثر آن در تمامي وجود كودك ريشه مي‎دواند و او را از نيروي اعتمادبه‎نفس سرشار و تبديل به انساني كامل، مستقل، منطقي و مفيد براي جامعه مي‎كند. آموزش هنر مي‎تواند درپرورش مهارت‎هاي اجتماعي افراد نيز نقش مؤثري داشته باشد، در واقع حس مسئوليت و اعتمادبه‎نفس كودك با ساختن وسيله‎اي بيدار مي‎شود و پرورش مي‎يابد و به اين طريق به جهان تازه‎اي راه مي‎يابد، جهاني كه در آن اندك كوششي مي‎‏تواند آثاري پديد آورد كه سبب تحسين اطرافيان گردد. در نتيجه ضرورت بهره‎گيري از هنرهاي تجسمي، در پرورش خلاقيت و مهارت‎هاي اجتماعي كودكان بيش از پيش احساس مي‎شود.